دلنوشته های ایلیا

صدای باران را می شنوی؟

iliya86 — Tue, 25 Aug 2009 12:39:18 GMT

از این دل بستگی های ساده دل بریده ام.

که عزیز بارانی ام را ، در جاده ای جا گذاشتم،

توقعی از تو ندارم،اگر دوست نداری در همان دامنه دور دریا بمان.

هر جور تو راحتی باران زده من،

همین سو سوی تو از ان سوی پرده دوری، برای روشن کردن اتاق تنهاییم کافیست.

من که این جا کاری نمی کنم فقط گهگاه گمان دوست داشتنت را در دفترم حک می کنم. همین

این کار هم که نور نمی خواهد

می دانم به حرفهایم می خندی

حالا هنوزم وقتی به تو فکر می کنم باران می بارد ، صدای باران را می شنوی؟

iliya86 — Tue, 30 Dec 2008 13:55:49 GMT

تو که تنها نمی مونی
من تنها رو دعا کن
خاطراتمو نگه دار
اما دستامو رها کن..
دست تو اول عشقه
بسپرش به آخرین مرد
مردی که پشت یه دیوار
واسه چشمات گریه می کرد.

اگر میتوانستم فراموشت میکردم اما

iliya86 — Sun, 05 Oct 2008 13:52:53 GMT

اگر میتوانستم فراموشت میکردم اما......

اگرمیشد از یادت میبردم اما.......

تو را با جوهر خونم در پنهانی ترین زوایای قلبم با سوزن تیز صبر

حکاکی کرده ام.

چگونه میشود نقشی را که حک کرده ای

پاک کرد واز بین برد؟

من هرگز نمیتوانم و واقعیت این است که چنین چیزی را هم نمیخواهم.

من به تو می اندیشم و تو را با هر انچه که وجود دارد میپذیرم،

مگر عشق جز این است .......

آه .....ونمیدانم سرنوشت چه بازی است با من میکند

و من برای تو بسان آب روان رودخانه زلالم

خیال بیهوده

iliya86 — Thu, 04 Sep 2008 13:54:18 GMT

وقتي التماست كردم براي ماندن
فقط توي چشمها م خيره شدي
و هيچ نگفتي .....
من هم نگاهت كردم
مي خواستم آنقدر توي چشمهايت زل بزنم كه قانعت كنم
نرفتن قانع از بودن و
اما مگر مي شد؟؟؟
مي خواستم به خود تلقين كنم كه نمي روي ...
مي ماني و باز حريم خالي بي كسي ام را با حرمت وجودت پر مي كني
مي ماني و باز به اين خلوت ياس آلود روحم اميد مي دهي
مي ماني و به حرفای دلم گوش می دهی
و اشك چشمامو با بازوت پاک ميکني
ولي اشك كه روي گونه ام غلتيد دانستم كه رفته اي و براي هميشه رفته اي.....

با توام اي سهراب ...

iliya86 — Wed, 06 Aug 2008 09:58:23 GMT

با توام اي سهراب... اي به پاکي چون آب يادته گفتي بهم "تا شقايق هست زندگي بايد کرد نيستي سهراب ببيني که شقايق هم مرد ديگه با چي کسي رو دلخوش کرد يادته گفتي به من اومدي سراغ من نرم و آهسته بيا که مبادا ترکي برداره چيني نازک تنهايي تو اومدم آهسته ، نرم تر از يک پر قو ، خسته از دوري راه ، خسته و چشم به راه يادته گفتي بهم گاه گاهي قفسي مي سازم مي فروشم به شما که به آواز شقايق که در آن زندانيست دل تنهاييتان تازه شود ديگه حتي اون شقايق که اسير قفسه سهراب ، صاحب يک نفسه منو با خودت ببر به قايقت .. راست مي گفتي .. راست مي گفتي کاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود آره کاشکي دلشان شيدا بود

خبر رفتنت ناگهانی نبود اما غیرمنتطره بودنش را چه کار باید کرد...

iliya86 — Wed, 06 Aug 2008 09:44:30 GMT

آبجی کوچولوی زخمی خوبم! حرفهای آخرینت که انگار بر بال سیمرغ سواربودند را با گوش دل شنیدم و از ییلاق وقشلاقات اساطیری آن لذت بردم. پس از مدتها که از هجرت مژگانت می گذشت و در حالیکه دیگر کاملا از زیارت آوازت قطع امید کرده بودم، احساس کردم هنوز خاطره درختی در رویای بیابان به چشم میخورد. مثل مرگ خوشحالم کردی، خبر رفتنت ناگهانی نبود اما غیرمنتطره بودنش را چه کار باید کرد... نمیدانم چرا نمیخواهی مرا باور کنی، چرا نمیگذاری درازای گیسویت را بدست آورم تا باقیمانده پریشانی معلوم شود؟! چرا نمیگذاری نبض مژگانت را بگیرم و محاسبه کنم چند باران بوسه باید در محیطی به مساحت صد زنخدان فرود آید تا شکوفه لبخند در تبسم تو بروید؟! راستش را بخواهی من دیگر مجنون این وادی شده ام هر چند که لبهای خشک من تکلم چنین جنگل انبوهی را ندارد، چندین سال است که دچار وفور تنهایی شده ام و از آن زمان تا حالا سرطان عشق دست از قلبم برنداشته است. کاش توانی داشتم که از دوتا شدن خودم و سفرکرده هام جلوگیری کنم ... خیلی وقته میخواستم نکته ای را برایت بگویم، این روزها حساب حیات سنگین است و هندسه آن وارونه شده است. هرکس ته استکان معرفتی دارد فوری عرق فروشی عرفان راه می اندازد وهرکس با برادرش قهر میکند ادای هابیل را درمی آورد. در این شرایط باید به شیوه ای زندگی کنی که حتی اجنه هم از آن سر در نیاورند و در چنین شرایطی باید خیلی مراقب خودت باشی ،خیلی...

iliya86 — Fri, 11 Jul 2008 09:35:34 GMT

به خيال كدامين آرزو، نگاهت و صدايت، كه معناي تمام شب هايم بود را از من گرفتي؟ كدامين آرزو؟؟؟!!!

وحشت از عشق که نه....

iliya86 — Mon, 07 Jul 2008 09:02:18 GMT

وحشت از عشق که نه،

ترس ما فاصله هاست
وحشت از قصه که نه،

ترس ما خاتمه هاست

ترس بيهوده نداريم
صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن نا خواسته عاطفه هاست
کوله باري است پر از هيچ
که بر شانه ماست

گله از دست کسي نيست
مقصر دل ديوونه ماست.

کاش اینجا بودی

iliya86 — Mon, 07 Jul 2008 08:23:46 GMT

سکوت عجیبی دارد اینجا
دیگر تنها من مانده ام و خیال بودنت،
خنده هایت و نوشته هایی که ...
با خود چه کرده ای!؟ با من چه می کنی !؟
دلم برایت تنگ می شود وقتی می خوانمت،
وقتی بلند بلند می خوانمت
تنهایی عجیبی است، دیوانه ام می کند گاهی
وقتی می دانم دیگر برق چشمانت را توان دیدن نیست ...
کاش اینجا بودی، درست روبروی من!
سکوت می کردیم و در آن سکوت می خواندیم همدیگر را
می خواندیم

iliya86 — Wed, 02 Jul 2008 11:58:18 GMT

در مي‎گشايد و باز مي‎گردد تا با لبخندي بگويد ببخشيد كلماتم اشتباهاً اينجا جا مانده
و مي‎رود تا بفهمم آن لبخند و آن «دوستت دارم» براي من نبود.